โอ๊ยยย เหนื่อยหน่อยเหอะ
งานเยอะมากมายก่ายกอง
ประเทศนี้เขาบ้ากิจกรรมกันจริงๆ -_-"

ปัจฉิมนิเทศเด็กม.6 เพิ่งผ่านพ้นไป
บ่อน้ำตาแตกกันเป็นทิวแถว ไม่ได้สอนเค้าหรอก แต่ขอแอบน้ำตาซึม อินด้วยคน
ถ่ายรูปไป กระพริบตาปริบๆ ฝืนไม่ให้น้ำตาร่วงลงมา <หืออ นางเอกสุดอะ!!>

ไม่น่าเชื่อเนอะ
เด็กผู้ชายแสบๆ พอวันสุดท้ายเข้า กลับร้องไห้สะอึกสะอื้น โผเข้ากอดอาจารย์คนนู้นทีคนนี้ที
เฮ้อออ เพิ่งจะมาซาบซึ้งค่าการเป็นครูบาอาจารย์ก็วันนี้นี่แหล่ะ ซึ้งงงง ~~

แต่ขอขัดใจอย่างนึงเหอะ
วันอื่นมีตั้งเยอะแยะ ขอมาจัดงานกันวันวาเลนไทน์
โอ๊ยยย กุขอกลับไปแสดงความรักให้คนรัก พ่อแม่พี่น้อง ปู่ย่าตายาย บรรพบุรุษกุมั่งเฮอะ
กว่าจะหอบสังขารจากชลบุรีเข้ากรุงเทพฯ ปาเข้าไป2ทุ่ม หิวจนหมดอารมณ์จะรักใครอะ >_<"

ยิ่งแก่ตัว (พูดเหมือนแก่มากกก)
ก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งกะวันวาเลนไทน์น้อยลงๆทุกปี
ก็แค่วันนึงนี่เนอะ ถ้าสำคัญจริง รัฐบาลคงประกาศให้เป็นวันหยุดราชการไปแล้วแหละ

โฮะๆๆๆ อินี่ ขวางโลกตลอดกาลนานเทอญ ^^"

ยังไง...เราก็รักกันได้ทุกวันอยู่แล้วนี่ เนอะๆๆ...

อาจไม่มีของขวัญดีๆ สวยๆ แพงๆ ให้เธอ
แต่อยากให้เธอมองที่ความรักของฉัน มากกว่าของขวัญที่ฉันให้เธอ..นะจ๊ะ ฮิ้วๆ ;p